Το να κλείνουμε τα μάτια μας και να λέμε ότι δεν τρέχει τίποτα, σόρι δεν μπορούμε να το κάνουμε. Πρέπει να ρωτήσουμε: τι γίνεται με τον Παναγιώτη Βασιλόπουλο; Πώς από βασικό στέλεχος της ομάδας, παίκτης των ειδικών αποστολών και πηγή ενέργειας για τους υπόλοιπους, όλα τα προηγούμενα χρόνια, έχει φτάσει στο σημείο να κάνει ταξίδια στο Ζάγκρεμπ και να κοιτάζει την κερκίδα την ώρα των τάιμ άουτ; Ντεφορμέ, με φανερά πολύ κακή ψυχολογία και χωρίς ρόλο. Δεν πρέπει να λυθεί όμως αυτό το πρόβλημα; Δεν μιλάμε για τον Μπέβερλι. Αλλά για τον υπ-αρχηγό του Ολυμπιακού στα 25 του.

Μαν.Μιχ.